Kahit na sobrang layo, at traffic at tagal ng byahe, sulit naman lagi ang pag-uwi. I don't get to spend enough time with my siblings. Parang laging bitin. I enjoy playing with them. Kahit sobrang mandurugas niya pag naglalaro ng board game o kaya sobrang kulit kahit inaantok pa ko, okay lang. Ang sarap nung feeling na namimiss ka. Anlungkot nga pag lumuluwas na ako pabalik ng apartment, f na f kung yung lungkot nila. Yung parang nakikiusap na,
bukas ka na bumalik, laro muna tayo. Awww. I will never grow tired of bonding with them.
No comments:
Post a Comment